Повторно заминувам,
во потрага по вечноста,
стапалата,траги на песоктта ги оставам
во длабоки ископнини,ветрот да не ги однесе.
Во мислите подземно се губам
накај далечината каде телото го бара духот,
високо вознесувајќи се во небесните синила.
Над мене копнежот ме привлекува
со силна возбуда ме примамува.
Ме влече крај себе
магичното тркало на верата ме преродува.
Сакаме да бидеме љубени
а душата нешто однадвор бара
храна кон која пристапува со сласт
но со страв се влече кон неа.
Можеби желбата заборавот ја однел!
Уште ги има трагачите низ времето
неуморни талкачи по felisida*
Граничните премини не поврзуваат,
нераскинливо се држат гранките на јасенот,
со силна исповед се држат цврсто-
успаните тревки низ полето
и длабоко во мислите, гроб и копаат на осамеността.
Излегува магијата на површина
никој не сака да биде сам.
( 2005 година )
( 2005 година )